بودى و بسيار ملول . چون به حضرت رضا عليه السّلام رسيد به طوس ، جمعى مردم گفتند با وى كه : اگر در قبّهء رضا روى و زيارت وى بكنى و تضرّعى نمايى و وى را به درگاه خداى تعالى شفيع سازى ، خداى تعالى اجابت كند و از تو كه انوشيروانى اين علّت بردارد . وى گفت : من مردى ذمّىام . شايد كه فرّاشان مرا آنجا اجازت ندهند در رفتن . مردم گفتند : تو از زىّ مجوسى بيرون رو به شكل و زىّ اهل اسلام ، پنهان خود را در آنجا انداز چنان كه كس تو را نبيند و بر حال تو اطّلاع نداشته باشد . بدان حيلت كه توانست كردن ، خود را در آن روضه انداخت و زيارت كرد و ابتهال بسيار به جا آورد . و بيرون آمد و نظر بر اندام خود كرد ، هيچ اثرى از برص نبود . بيفتاد و از شادى وى را غش رسيد . چون با خويش آمد ، اسلام آورد و به تشيّع و زهد و اسلام جوار خداى تعالى رسيد . « 1 » و همچنين عماد طوسى گويد كه : آنچه ما مشاهده كرديم در دور ما : محمّد بن علىّ النيشابورى هفده سال مكفوف و نابينا شده بود كه هيچ اثرى نمىديد . از نيشابور به زيارت آمد و گفت : شايد كه به بركت اين معصوم ، خداى تعالى مرا از اين رنج خلاص دهد . و در مشهد رفت و روى بر سر قبر نهاد و تضرّع و زارى بسيار كرد . و چون سر از روضه برداشت بينا بود . و نام وى به معجزى كردند . و بقيّت عمر خويش در جوار مشهد به سر برد . و زنى بخواست و خداى تعالى وى را فرزندانى بداد ذكور و اناث . و بعد از آن هرگز وى را درد چشم نبودى . و نام وى مشهور شده بود به

--> ( 1 ) - الثاقب / 205 - 206 .